Dieta niskowęglowodanowa zalecana jest szczególnie dla osób borykających się z cukrzycą oraz z nadmierną wagą. Kiedy spożywamy węglowodany uwalniana jest w trzustce insulina do krwiobiegu. Ma ona dwa zadania: pierwsze transport glukozy do komórek, aby te mogły wykorzystać ją, jako źródło energii.

Drugie zadanie to pomoc w przekształceniu cukru w glikogen lub tłuszcz i magazynowanie ich w wątrobie i komórkach tłuszczowych. Z kolei hormon glukagon wywiera skutek odwrotny do insuliny, tzn. mówi organizmowi, że pora spalać tłuszcz. Wydzielanie glukagonu następuje, gdy spada poziom insuliny na dłuższy czas, jednakże podczas ciągłego spożywania węglowodanów poziom insuliny utrzymuje się na wysokim poziomie nie pozwalając wydzielać glukagonu a co za tym idzie spalać tłuszczu.

Także osoby myślące, że ograniczenie tłuszczu przy jednoczesnym spożywaniu dłużej ilości węglowodanów pozwoli na spalanie tłuszczu są w błędzie. Tłuszcz jest niezwykle ważnym składnikiem pokarmowym, którego nigdy nie powinniśmy całkowicie eliminować z naszego jadłospisu, o czym zapominają zwolennicy diety wysokobiałkowej.

Dieta niskowęglowodanowa min. dzięki powyższej zależności korzystnie wpływa na:

- obniżenie poziomu cukru we krwi

- serce, zapobiega miażdżycy, zawałom oraz nadciśnieniu

- kamienie nerkowe tj. na mniejsze odkładanie w nerkach

- żołądek i jelita, ogranicza wzdęcia, zgagę, nieżyty oraz wrzody, jak również zaparcia, biegunki oraz uchyłkowatość okrężnicy

- prawidłową wagę ciała



Stosując regularnie i konsekwentnie dietę niskoweglowodanową możemy nawet stopniowo rezygnować z leczenia farmakologicznego powyższych przypadłości. W przypadku osób powyżej 40 roku życia należy powoli przygotowywać organizm do tej diety stopniowo zmniejszając liczbę węglowodanów np. z poziomu 10 jednostek chlebowych do 6-ciu.